zondag, augustus 9, 2020
Wie in een AZC heeft gewoond weet hoe belangrijk het is om iets te doen te hebben. De kinderen gaan naar school en hebben zo in ieder geval een plek om een dagelijkse routine op te bouwen. Maar ook daarbuiten zijn activiteiten waarin zij zich veilig en geborgen kunnen voelen heel belangrijk. Dat geldt voor alle kinderen, maar die in een AZC zijn per definitie ontheemd.
Bijna drie jaar geleden zag ik hem voor het eerst: Een kind van vijf in het kantoor van het IND in Den Bosch. Hij was aan het spelen. Toch leek hij niet op andere spelende kinderen, stotterend, zonder ouders.
In 2015 vragen ruim 15.000 mensen asiel aan in Nederland. De meeste van hen kwamen dat jaar uit Syrië, Albanië en Eritrea. In een procedure bij het AZC, bepaald het IND wie recht heeft op een status. Daarna begint het integreren.
Zina Abboud: vluchteling met een succesvol cateringbedrijf in Amsterdam. Haar prachtige, rode krullen zijn waarschijnlijk het eerste wat je ziet wanneer je haar in de keuken ziet staan. Ze glimacht, terwijl ze heerlijk eten maakt dat ze ook nog eens stijlvol op de borden legt. Zina Abboud (33) is volgens de Kamer van Koophandel de eerste vrouwelijke vluchteling die haar eigen bedrijf startte in Nederland. 

In de pers staan verhalen over vluchtelingen die blijven steken in hun eerste stappen in het land van asiel. Ze vinden het moeilijk om tot in detail grip te krijgen op het leven van de mensen, hun gewoontes, denkpatronen en de geschiedenis van het land. Dat is echter nodig om een duidelijk beeld van dit land te krijgen en er zo snel mogelijk te integreren. Veel vluchtelingen lijden onder het beperkte contact met Nederlanders, maar vinden contact maken met hen moeilijk, waardoor ze binnen hun oude kring blijven. Ze vinden het noodzakelijk dat een Nederlander hen bij de hand neemt om de ‘ins and outs’ van dit land te leren kennen.
Sinds juni 2017 vormt In my backyard (IMBY) in verschillende buurten in Amsterdam groepen van oudkomers en nieuwkomers die dezelfde postcode delen, maar elkaar nog niet kennen. Maandelijkse bijeenkomsten zijn de motor van de groepen en de springplank voor diepgaandere ontmoetingen tussen de groepsleden. Lian Primus, bedenker van het concept, vertelt waarom zij IMBY heeft opgericht.
D e Syrische president Bashar al-Assad staat onder grote druk door een economische crisis en de snel toenemende armoede in het land. Door de vrije val van de Syrische lira, laaien er al anderhalve week demonstraties op in de zuidelijke...
In deze serie vertelt Saeed Al-Gariri over zijn ervaringen als vluchteling in Nederland. Reflecties vol humor en poëzie, waarin hij de balans probeert terug te vinden in zijn nieuwe leven. Vertrouwelijk gesprek met Amsterdam Soms vergat ik dat ik ook een...
In mijn boek Wachtkamer Havenstraat vertel ik wat er allemaal gebeurde in de noodopvang voor asielzoekers in de Havenstraat, waar ik als vrijwilliger werkte. De noodopvang sloot anderhalf jaar geleden, maar met een aantal mannen die er woonden heb ik nog veel contact. Ik vind het bijzonder om mee te maken dat ze steeds weer een andere fase van hun Nederlandse leven ingaan. Daarom vertel ik daar af en toe wat over op Majalla. En wie weet, verschijnt er wel een tweede boek! In haar afsluitende column over Mekonen beschrijft redacteur Tanja te Beek wat er door hem heengaat als hij hoort dat zijn vrouw en kind naar Nederland mogen komen, maar de gevaarlijke reis uit Eritrea nog moeten maken. Tip: Lees eerst deel één 'Hoe gaat het met Mekonen?' en deel twee 'Rijtjeshuis in Nederland, gevangen in Eritrea'
In het NOS-journaal, begin maart, rent een Syrisch kind uit Oost-Ghouta angstig tussen de puinhopen door. Ze roept om haar moeder. Het geluid dringt diep bij mij naar binnen. Ik sta in mijn keuken in Nederland, maar hoor het kind alsof ze in mijn huiskamer staat.

Volg ons

1,589LikesLike
202VolgersVolg
214VolgersVolg

Aanbevolen