woensdag, oktober 28, 2020
Yusuf (47) ontvluchtte het geweld in zijn land en belandde in Nederland op straat: “Ik heb altijd hoop gehouden.”
Hèhè, eindelijk zijn er Eritreeërs in het nieuws. Normaal hoor of lees je nauwelijks iets over deze mensen, die na de Syriërs de tweede grootste groep recente vluchtelingen in Nederland vormen. Dat heeft er vast mee te maken dat ze zo bescheiden zijn. Ik merkte het toen ik in de noodopvang in de Havenstraat werkte: Eritreeërs vragen niet, klagen niet, en staan altijd achteraan in de rij. Bovendien spreken ze lang niet allemaal goed Engels, wat het ook al moeilijker maakt hun verhaal te doen aan Nederlanders.
In het NOS-journaal, begin maart, rent een Syrisch kind uit Oost-Ghouta angstig tussen de puinhopen door. Ze roept om haar moeder. Het geluid dringt diep bij mij naar binnen. Ik sta in mijn keuken in Nederland, maar hoor het kind alsof ze in mijn huiskamer staat.
In 2015 vragen ruim 15.000 mensen asiel aan in Nederland. De meeste van hen kwamen dat jaar uit Syrië, Albanië en Eritrea. In een procedure bij het AZC, bepaald het IND wie recht heeft op een status. Daarna begint het integreren.
In de noodopvang aan de Havenstraat in Amsterdam ontmoette vrijwilliger Tanja te Beek eind 2015 een aantal mannen uit Eritrea. Zij noteerde haar ervaringen in het boek Wachtkamer Havenstraat.
People are killing each other in the streets. Fighter Aircraft are shelling missiles on your head. Watch out! tanks are bombing indiscriminately. Areas are besieged. Your cities are ruined to the ground one after another by the regime and the insurgents. Congratulations! You have a civil war in your homeland and have to leave at once!!
In 2015 and 2016 thousands of Eritreans came to Holland. Almost all of them got a residence permit. Most Dutch people don’t know anything about Eritrea. Is there war? Why are people fleeing the country?
In mijn boek Wachtkamer Havenstraat vertel ik wat er allemaal gebeurde in de noodopvang voor asielzoekers in de Havenstraat, waar ik als vrijwilliger werkte. De noodopvang sloot anderhalf jaar geleden, maar met een aantal mannen die er woonden heb ik nog veel contact. Ik vind het bijzonder om mee te maken dat ze steeds weer een andere fase van hun Nederlandse leven ingaan. Daarom vertel ik daar af en toe wat over op Majalla. En wie weet, verschijnt er wel een tweede boek! Tip: Lees eerst deel één. Hoe gaat het met Mekonen?
S inds de uitbraak van het coronavirus kwam er steeds meer aandacht voor zorgmedewerkers. Een van die zorgmedewerkers is Marina Strijbis, verpleegkundige in het Spaarne Gasthuis. Zij zag de afgelopen weken hoe het beleid binnen het ziekenhuis veranderde sinds de...
“Bent u echt in Jemen geboren, meneer?” De medewerkster in het stadhuis van Amsterdam vroeg het mij. Haar vraag verraste me. Waarom twijfelde zij aan mijn persoonlijke gegevens? “Kijk dan naar mijn paspoort, alstublieft”, zei ik. Zij zei: “Nou! Maar bent u echt in Zuid-Jemen geboren, zoals het in het rapport is opgeschreven?” “Ja, dat klopt”. “Dat is raar, meneer”, zei ze, en zij voegde eraan toe: “U bent in 1962 geboren, maar er was vóór 1967 geen land met de naam Zuid-Jemen!” Ik zei: “Oh! Ja, zeker. Ik ben in Hadramaut geboren. Niet in Jemen. Dit is een vaststaand feit. Maar het is eigenlijk een deel van een zinloze discussie over de moderne politieke geschiedenis.”

Volg ons

1,616LikesLike
202VolgersVolg
221VolgersVolg

Aanbevolen