zondag, augustus 9, 2020
Stel je voor: je bent gedwongen om je huis te verlaten en hebt, soms met gevaar voor eigen leven, duizenden kilometers gereisd, niet wetende waar je terecht kunt. Uiteindelijk vind je een veilige verblijfplaats in Nederland. Maar na de aanvankelijke opluchting volgen al snel nieuwe zorgen: hoe moet ik de taal leren? Waar kan ik werk vinden? Welke instanties kunnen me helpen? Bij BOOST, een lokale ontmoetingsplek in Amsterdam Oost, krijgen vluchtelingen antwoord op hun vragen.
حاوره محمد كفينة بعمرٍ لا يتجاوز 22 عاماً، استطاع محمد بدران ترك بصمة هامة ضمن الجهود الرامية إلى تفعيل دور اللاجئين في المجتمعات الأوروبية التي يقيمون فيها. من هو محمد بدران؟
Na tweeëneenhalf jaar had ik het door: Nederland is een land waar mensen er plezier in hebben de spot met anderen te drijven. Het is een kunst en een cultuur, vooral als het om de politiek gaat. Nederlanders beoefenen die kunst om te tonen dat het nooit goed genoeg is, ze willen meer en beter, altijd.
De afstand van mijn huis in Hoorn tot mijn huis in Damascus is precies 4320 kilometer. Ver weg? Volgens Google Maps kan ik er binnen 45 uur zijn. Vanaf Nederland kan ik met de auto via Duitsland, Oostenrijk, Slowakije, Hongarije, Servië, Bulgarije, Turkije en dan de grens over met Syrië. De google-app tekent de weg en rekent het voor je uit, je kan kiezen in kilometers of in mijlen.
Elke maand vullen Arabische lofdichten, muziek en poëzie het Verhalenhuis in Rotterdam. Al Rewaq (het Steegje of de Corridor) heet het initiatief van de Syrische schrijver en dichter Adnan Alaoda. Zijn doel: een ontmoetingsplaats scheppen voor culturele uitwisseling door Syriërs en Nederlanders dichter bij elkaar te brengen middels muziek, poëzie en film. Maar ook een plek creëren waar Syriërs elkaar kunnen ontmoeten.
Vroeger hield ik niet echt van het kijken naar voetbal, hoewel ik het wel een leuke teamsport vond om te doen. In een bepaalde periode van mijn jeugd werd het aanmoedigen van het Syrische team belangrijker voor mij, omdat het het team van het land is waartoe ik behoor.
Eritreeërs. In april zagen we er eindelijk een paar op het journaal, vanwege hun protest in Veldhoven tegen een bijeenkomst van de enige toegestane Eritrese politieke partij. Maar meestal hoor of lees je weinig over deze mensen, hoewel ze na de Syriërs de tweede grootste groep recente vluchtelingen in Nederland vormen. Wat doen die Eritreeërs hier? En wat is Eritrea voor een land?
Bijna drie jaar geleden zag ik hem voor het eerst: Een kind van vijf in het kantoor van het IND in Den Bosch. Hij was aan het spelen. Toch leek hij niet op andere spelende kinderen, stotterend, zonder ouders.
Wat hebben een Syrisch meisje en een oude Nederlandse meneer met elkaar gemeen? Meer dan je op het eerste gezicht zou denken, blijkt uit het nieuwe kinderboek De Brieven van Mia van schrijfster en historica Astrid Sy.
Onderzoeksjournalist en documentairemaker Sinan Can (1977) is vooral bekend van de documentaires Bloedbroeders, Arabische Storm en Onze missie in Afghanistan. Hij heeft ook het programma ‘Uitgezet’ gemaakt over vluchtelingkinderen die weer terug moesten naar hun eigen land. Naast dat hij in zijn programma’s verschillende fases van het vluchtverhaal vastlegt, is hij zelf ook vrijwilliger bij Movement on the ground. Een druk persoon met grote idealen en een niet te stillen honger naar wereldvrede.

Volg ons

1,589LikesLike
202VolgersVolg
214VolgersVolg

Aanbevolen